รู้ทั้งรู้ มีพบก็ต้องมีจาก ...กลัวที่สุดในชีวิตคือการจากลา
เส้นด้ายที่ถักทอมาด้วยกัน..นับวันมันช่างเหนียวแน่นขึ้น
ยากต่อการตัดให้ขาด...
แต่บางครั้ง..การที่เราปล่อยให้เส้นด้ายหนาขึ้นเรื่อยๆ...
จนขมวดเป็นปม พันธนาการเค้าและเราไว้ด้วยข้อแม้
มากมายจนเกินไป...เมื่อนั้นความราบรื่นของชีวิตก็จะหายไป
เปลี่ยนเป็นปมขมวดเครียด ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าโดนผูกมัด..
บางครั้งการจากลาแม้จะเจ็บ แต่เราก็ควรยอมรับมัน...
ฉะนั้น มิตรภาพไม่จำเป็นต้องมีข้อแม้ ขอแค่รู้ว่าเรามีกัน
ห่วงใยกันก็พอ...
กำลังใจจากคนไกลบอกไว้ว่า....
"การที่เราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม
สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ
คน เป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น
อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว
อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น
อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป
เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว. . .. คนเดียว ....
อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป
เพราะนั่นจะทำให้เค้าไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง
อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป
เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด
อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้
เพราะถ้าคนๆนั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้
คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทันที
เธอ. . . ลองมองดูฉันดีๆ ฉันมีลมหายใจ
ไม่ใช่ภาพวาด ที่จะสวยงามอยู่ตลอดเวลา
ฉันเองก็เป็น คน เป็นสิ่งมีชีวิตที่มี 2 ด้าน. . . เช่นกัน "
edit @ 2007/10/03 20:22:13
