"ความรักมีวันหมดอายุด้วยเหรอพี่.."
"มีสิ..แล้วแต่ว่าจะหมดช้าหรือเร็วแต่ละคู่ต่างกันไป"
"อย่างนี้มันก็เหมือนอาหารกระป๋องสิ.."
"ไม่เหมือนหรอก..อาหารกระป๋องยังมีบอกวันหมดอายุ"
"...แต่ความรักมันไม่มีวันหมดอายุบอก.."
เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง"พลอย" จากที่ไม่เคยคิดอยากจะดูหนังเรื่องนี้เลย
เพราะคิดว่าคงดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เพราะหนังดูติสๆเหลือเกิน...
หลังจากดูจบแล้ว...อืม..หนังเรื่องนี้เราแตะต้องและสัมผัสได้ ไม่ว่าใครก็ตาม
มันคือความเป็นชีวิตคู่จริงๆ..ชีวิตคู่ที่ถูกกำหนดวันหมดอายุโดยเวลา
รวมถึงการใช้ชีวิต การคิด การมองต่างมุมกันของมนุษย์ หนังเรื่องนี้ตีความต่างๆผ่านตัวละครได้ดี
ชีวิตคู่...
ฝ่ายนึงเรียกร้องความรักที่สดใหม่ตลอดไป ไม่มีวันบูด ไม่มีวันหมดอายุ
จนบางครั้งลืมมองไปว่าสิ่งที่เรียกร้องไป จะทำให้อีกฝ่ายนึงรู้สึกอึดอัด
ขาดอิสรภาพ โดนผูกมัด กักขัง ทั้งความคิดและการกระทำ
เวลา...อาจทำให้อาหารกระป๋องหรือความรักหมดอายุได้
แต่อาหารกระป๋องต่างจากความรักตรงที่..
อาหารกระป๋อง เมื่อหมดอายุแล้วก็ต้องทิ้งไป..
แต่ความรัก..ถึงหมดอายุแล้วก็ตาม แต่ความผูกพันอันก่อเกิดขึ้นจากความรักและเวลาจะยังคงมีอยู่..
ความผูกพันก็เหมือนราที่อยู่ในอาหารกระป๋อง ถึงอาหารจะหมดอายุแล้วก็ตาม
แต่ราก็ยังคงเติบโต งอกงาม ฝังรากยึดเหนี่ยวติดกับอาหารไม่ไปไหน..
เหมือนกับความผูกพันที่ยังคงอยู่ตลอดไป แม้ความรักจะหมดอายุแล้วก็ตาม...
ดูหนังเรื่องนี้จบแล้วนึกถึงเนื้อเพลงนี้ขึ้นมา ชอบความหมายมาก
"..ไม่ต้องรักเหมือนคนรักก็สุขหัวใจ..เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้.."
