คุณเคยคิดถึงความเหงามั้ย...

เป็นเรื่องแปลก..

ที่บางคนผลักไส ไม่อยากเจอความเหงา..

แต่บางคนกลับไขว่คว้าหามัน.....

 ...

ความเหงา..แทรกตัวกลมกลืนเข้ากันได้กับทุกสิ่งคุณว่ามั้ย..

ความเหงา..สามารถผสมผสานสิ่งรอบตัวคุณให้เข้ากันได้ เป็นอย่างดี...

 ......

บางทีความเหงา...อาจเป็นเพื่อนที่ให้ความสุขแท้จริงกับคุณก็ได้

ลองค้นหาดูว่า..ความสุขที่แท้จริงของคุณคือใคร

 .........

คุณแน่ใจแล้วหรือว่า..ความสุขที่แท้จริงของคุณ

คือการได้อยู่กับคนคนนึงที่คุณคิดว่า..เค้าจะอยู่กับคุณตลอดไป

 

.................

 

เสียงนกร้องตอนขึ้นต้นเพลงนี้..

เช้าวันนี้อากาศดีจัง..เมือคืนฝนตก

ทำให้ต้นไม้ใบหญ้าชุ่มชื่นไปด้วยน้ำฝน

กลิ่นหอมอวลของธรรมชาติ..ลอยอยู่ในบรรยากาศรอบๆตัว

มันจะดีแค่ไหน.. ถ้าเราได้นั่งจิบกาแฟตรงนี้ด้วยกัน

.

..

...

อย่างน้อยความเหงาก็สร้างความสุขจากจินตนาการให้คุณได้

ถึงแม้ว่า...มันจะไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม..

 

              

"ความรักมีวันหมดอายุด้วยเหรอพี่.."

"มีสิ..แล้วแต่ว่าจะหมดช้าหรือเร็วแต่ละคู่ต่างกันไป"

"อย่างนี้มันก็เหมือนอาหารกระป๋องสิ.."

"ไม่เหมือนหรอก..อาหารกระป๋องยังมีบอกวันหมดอายุ"

"...แต่ความรักมันไม่มีวันหมดอายุบอก.."

เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง"พลอย" จากที่ไม่เคยคิดอยากจะดูหนังเรื่องนี้เลย

เพราะคิดว่าคงดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เพราะหนังดูติสๆเหลือเกิน...

หลังจากดูจบแล้ว...อืม..หนังเรื่องนี้เราแตะต้องและสัมผัสได้ ไม่ว่าใครก็ตาม

มันคือความเป็นชีวิตคู่จริงๆ..ชีวิตคู่ที่ถูกกำหนดวันหมดอายุโดยเวลา

รวมถึงการใช้ชีวิต การคิด การมองต่างมุมกันของมนุษย์ หนังเรื่องนี้ตีความต่างๆผ่านตัวละครได้ดี

ชีวิตคู่...

ฝ่ายนึงเรียกร้องความรักที่สดใหม่ตลอดไป ไม่มีวันบูด ไม่มีวันหมดอายุ

จนบางครั้งลืมมองไปว่าสิ่งที่เรียกร้องไป จะทำให้อีกฝ่ายนึงรู้สึกอึดอัด

ขาดอิสรภาพ โดนผูกมัด กักขัง ทั้งความคิดและการกระทำ

เวลา...อาจทำให้อาหารกระป๋องหรือความรักหมดอายุได้

แต่อาหารกระป๋องต่างจากความรักตรงที่..

อาหารกระป๋อง เมื่อหมดอายุแล้วก็ต้องทิ้งไป..

แต่ความรัก..ถึงหมดอายุแล้วก็ตาม แต่ความผูกพันอันก่อเกิดขึ้นจากความรักและเวลาจะยังคงมีอยู่..

ความผูกพันก็เหมือนราที่อยู่ในอาหารกระป๋อง ถึงอาหารจะหมดอายุแล้วก็ตาม

แต่ราก็ยังคงเติบโต งอกงาม ฝังรากยึดเหนี่ยวติดกับอาหารไม่ไปไหน..

เหมือนกับความผูกพันที่ยังคงอยู่ตลอดไป แม้ความรักจะหมดอายุแล้วก็ตาม...

ดูหนังเรื่องนี้จบแล้วนึกถึงเนื้อเพลงนี้ขึ้นมา ชอบความหมายมาก

"..ไม่ต้องรักเหมือนคนรักก็สุขหัวใจ..เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้.."

 

 

" ...ยังคงมองเห็นภาพเธอจากไปจนลับตา..เวลาไม่เคยลบความทรงจำ..."

ไม่รู้เป็นไร ..เวลาความเหงามาเยือน เพลงนี้มักจะแว่วเข้ามาในหูเสมอ

ทั้งเนื้อร้องและทำนองที่คุ้นเคย ฟังยามเหงาทีไรเป็นต้องเศร้าทุกที...

วันนี้ได้มีโอกาสเข้าไปอ่านบทความในบล็อกหนึ่ง ความรู้สึกของเธอตอนนี้
 เหมือนต้องการใครสักคนยืนอยู่เคียงข้าง ต้องการกำลังใจ ต้องการคนคอยปลอบโยน ...

อาจเป็นความรู้สึกที่เราเคยคุ้นเคยมาก่อน ยามเหนื่อยท้อแท้ แต่มองไปรอบตัว ว่างเปล่าไม่มีใคร ..
ชีวิตเหมือนลอยเคว้ง ไม่มีหลักคอยเป็นที่พักกายและใจ ยามเหนื่อยอ่อน...
มีเพียงตัวเรา...กับอากาศรอบๆตัว ที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้ไปวันๆ

มันอาจดูแย่กับสถานะยามนี้...แต่มันจะแย่ยิ่งกว่าถ้า..เวลาไม่เคยลบความทรงจำ..
ความทรงจำที่เคยมีกับใครคนหนึ่ง ที่เป็นทั้งเพื่อนคอยให้คำปรึกษา..เป็นกำลังใจยามเราท้อแท้...
เป็นแรงผลักดันให้ชีวิตมีแรงขับเคลื่อนต่อไปได้..

การใช้ชีวิตโดยลำพังอยู่ไปวันๆ ว่ายากแล้ว กับการได้อยู่กับความทรงจำเก่าๆ..
และภาพเค้าเดินจากไป ยังติดตรึงในหัวใจ ยิ่งบาดลึกทรมานยิ่งกว่า...

..ความแข็งแกร่งมักเกิดขึ้นช่วงเวลานี้เสมอ..กำลังใจเกิดขึ้นได้ด้วยความเหนื่อยล้า
ความโดดเดี่ยว เปลี่ยนเป็นแรงผลักดันให้รักตัวเองมากขึ้น..
(ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ ทำไมใจคนถึงได้แปรปรวนสับสนวุ่นวายได้ขนาดนี้หนอ..)

กาลเวลานำพาการปรับเปลี่ยน ก้าวย่างของวันใหม่ เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายให้ได้คิด ได้ทำ ...
ถึงแม้ความความเจ็บปวดของวันวานยังคงมีผลึกร่องรอยเหลืออยู่ แต่ท้องฟ้ายังต้องมีสว่างเปิดรับแสงอาทิตย์
เพื่อการเจริญเติบโต และเพื่อความอยู่รอดของสิ่งมีชีวิตตามกาลเวลาต่อไป..

 

~minnie~